De klimaatverandering leidt tot een zodanige aantasting van de waterveiligheid en de watervoorziening, dat alleen een fundamentele systeemwijziging de duurzame oplossing kan bieden.

Zeespiegelstijging en bodemdaling vinden al eeuwen plaats. Dit zijn voortgaande processen, al weten we niet precies in welk tempo ze doorgaan. Het ontwerp van de Haakse Zeedijk (DHZ) gaat uit van een relatieve zeespiegelstijging van ongeveer 1 m in 2100 en rond de 2,5 m in 2200. Ook nemen de extremen in het weer toe, waardoor de kans op hevige stormvloeden toeneemt, evenals de kans op hoge en lage rivierafvoeren.

Dijkverhoging, de sinds eeuwen gevolgde strategie, ligt als oplossing voor de hand, maar betekent uitstel van executie. Na 50 of 100 jaar zullen de dijken weer verhoogd moeten worden, met nòg hogere kosten als gevolg.

Dit is dweilen met de kraan open. Daarom wordt voorgesteld om tijdig een andere weg in te slaan die leidt tot een duurzame oplossing.

Drie bekkens voor de huidige kustlijn
Grondgedachte van het plan DHZ is te voorkomen dat zeespiegelstijging en stormvloed

de huidige kust bereiken en aantasten. Het idee is om een dijk aan te leggen in de vorm van een 3,5 km brede duinenrij, 25 km voor de kust, van Walcheren tot Den Helder.

kaart-180925-1

Tussen deze duinenrij en de huidige kust zijn drie grote bekkens voorzien, met een peil gelijk aan het huidig zeeniveau. In de bekkens, het Noord-, Mid- en Zuidbekken,  stromen de grote rivieren uit. De IJssel loost via het IJsselmeer en een kanaal door de kop van Noord-Holland op het Noordbekken. Door de uitstroom op laag niveau krijgt indringend zout water geen kans, wat de verzilting  tegenhoudt en de zoetwatervoorziening veilig stelt. De bekkens dienen tevens als noodbuffer bij hoge rivierafvoer en tegelijk langdurig stormvloed op zee. Er wordt beperkt zout water vanaf zee ingelaten ter verversing van de bekkens. Deze eeuw lozen de bekkens bij eb op zee.

Na verloop van tijd is de zeespiegel zo ver gestegen dat er er steeds meer van gemalen gebruik gemaakt moet worden. Ook kunnen valmeren ingezet worden voor het uitpompen van overtollig water. Door de uitstroom van de rivieren op een blijvend laag peil hoeven duizenden binnendijken, kaden, bruggen en gemalen niet verhoogd of aangepast te worden.

Kortom: Op deze wijze kan de infrastructuur van Nederland gehandhaafd blijven. De Haakse Zeedijk geeft zee- en rivierwaterveiligheid, oplossingen voor verzilting en garandeert de zoetwatervoorziening.

Meer weten? Lees hier…